In haar nieuwe collectie sieraden heeft zij de ervaring en het verlangen van het reizen vorm gegeven. Wat draag je mee, wat heeft waarde, hoe draag je dat mee - deze vragen zijn de leidraad geweest bij het maken van het werk. De houten vormen doen denken aan krukjes of flesjes. Je kunt niet verder zonder vocht. De huid van hout is nu zwaarder aangezet dan ooit tevoren, met grafiet en lak, waardoor de inhoud van de vormen geneutraliseerd worden. Ook uit de vormen zelf, met vele vertakkingen, wordt duidelijk dat de inhoud moeilijk is vast te houden. Je kunt de donkere kruikjes wel met je meedragen, aan lange kettingen die over een schouder gehangen worden, zodat de houder van het verlangen dicht tegen het lichaam zit. Die kettingen zijn van verschillende materialen, ze hebben kleine vertakkingen, of onderbrekingen, als onverwachte genoegens onderweg.

Marjan Unger